YVES BEAUMONT 2008 UIT HET ARCHIEF

🕔02 Nov 2019 21:48

‘Schilders die elke dag met het doek vechten, beginnen beter een frietkot...’


foto Ellen Adam

Yves Beaumont houdt niet van bokkensprongen en groot lawaai. ‘Ik heb altijd halsstarrig geprobeerd mijn eigen ding te doen, zonder toegevingen aan trends, of pogingen om in het oog te springen. Ik denk dat ik dat gewoon niet in me heb.’ Voortbouwend op wat hij in de kunstgeschiedenis bewondert, baant hij zich in stilte een nieuwe weg door de landschapsschilderkunst. ‘De poëzie van het schilderen is daarbij van groot belang, niet het anekdotische van wat aan het resultaat ten grondslag ligt.’

Als ik het station van Oostende uit wandel, zie ik Yves Beaumont al van ver staan. ‘Ik kom je wel oppikken’, had hij me vooraf aan de telefoon gezegd. ‘Dan rijden we ineens door naar mijn atelier. Ik zal rechts van het station staan, met een witte caddy, zo’n klein bestelwagentje.’ In de auto verontschuldigt hij zich uitgebreid voor het feit dat hij geen vlotte prater zou zijn [‘Ik zie mezelf meer als een schrijvende dan een sprekende mens’] en babbelt vervolgens vlotjes het hele interview aan elkaar.


​foto Ellen Adam


Tegenwicht voor een dolgedraaide wereld

De schilder zwaait de deur van zijn atelier open. ‘Voilà,’ zegt hij, ‘hier werk ik dus. Het is niet groot en het regent soms binnen, maar het heeft het juiste licht en ik betaal er niet veel voor. Dat vind ik een comfortabele gedachte.’ Bij het raam staat een schildersezel en overal elders in de ruimte rusten grote en kleine schilderijen tegen de muren. Yves Beaumont begint er onmiddellijk een aantal aan de muren te hangen. ‘Dat doe ik ook vaak voor mezelf’, legt hij uit. ‘Het is heerlijk om naar een werk te kijken en mezelf een pluim te kunnen geven. Yves jongen, denk ik dan weleens, dat hebt ge toch weer schoon geschilderd. Pochen is dat niet. Ik vind het belangrijk om dat wauwgevoel te kunnen bewaren. Het houdt de zin om door te gaan, levend.’ Elke schilder is volgens Yves Beaumont op zoek naar het ultieme schilderij. ‘En dan maar hopen dat je het nooit vindt, want anders heb je geen reden meer om nog door te gaan en zit er niks anders op dan te stoppen.’ De schilderijen aan de muren tonen landschappen. Toch kun je ze niet figuratief zonder meer noemen. ‘Ik vertrek veelal van de zichtbare werkelijkheid, van een landschappelijk element. Daarvan maak ik bijvoorbeeld een schets of een foto. Zodra ik begin te schilderen, schilder ik echter, in opeenvolgende lagen, bepaalde elementen weg, daarna overschilder ik weer enzovoort. Uiteindelijk blijven de poëzie en het essentiële karakter van het schilderen over.’ Yves Beaumont probeert elke vorm van anekdote uit zijn werk te bannen. De enige verhaallijn die mag blijven hangen, is die van de beeldtaal zelf. ‘Het schilderij of de tekening is dan een nieuwe entiteit geworden, die een heel eigen verhaal vertelt – een verhaal van lijn en vorm, van compositie, kleur en andere aspecten die eigen zijn aan de schilderkunst. Alleen de titel licht soms een tipje van de sluier en toont zo een klein overblijfsel van het oorspronkelijke beeld. Maar daar blijft het dan ook bij.’ Hij toont enkele grote schilderijen uit de serie Waterlines. Het vertrekpunt daarvoor vormen vegetatieve elementen aan de waterrand. Wat Yves schildert, zijn echter niet de takken en lissen zelf, maar bijvoorbeeld hun schaduw, of weerspiegeling in het water. ‘Op het doek zie je die reflecties op de deining van het water meebewegen. Resultaat is telkens een schilderij vol vaalgroene of grijze partijen, doorkliefd door donkere elementen, die op hun beurt weer met enkele transparante, lichte verflagen zijn overschilderd. Metaforen van het oorspronkelijke landschap, dus.’ Felle kleuren zul je in het oeuvre van Yves Beaumont niet snel zien opduiken. ‘Het kleurenpalet is erg cultuurgebonden’, vindt hij. ‘Kijk maar naar Spaanse schilders. Die gebruiken doorgaans veel okertinten en felle kleuren. Ik ben opgegroeid in en om Oostende. Grijze lucht, de zee, het licht dat altijd anders is... Als ik in de Canadese bossen was opgegroeid, zou ik wellicht een heel ander type schilder geworden zijn.’ Vervolgens haalt hij een aantal werken uit de Orchard-serie te voorschijn. ‘Ook die reeks speelt momenteel een hoofdrol in mijn werk’, zegt hij. ‘Hier zijn het geen reflecties op het wateroppervlak, maar is het een veelheid aan verfsluiers over het oorspronkelijke beeld, die zorgt voor een verstilde en bevreemdende sfeer. Die verstilling is cruciaal. Het is een oefening in evenwicht. Een tegenwicht voor de razendsnelle, overgemediatiseerde wereld van vandaag. De wereld draait dol en ik draai er niet zo goed in mee. Al die snelle, flashy dingen – voor mij mag het allemaal wat trager en kalmer.’ Ook van de toeschouwer vraagt Yves Beaumont een versnelling lager. Alleen een aandachtige kijker kan zijn schilderijen ten volle in zich opnemen. ‘Veel maatschappijkritiek hoef je momenteel evenmin in mijn werk te zoeken’, gaat hij door, terwijl er alweer nieuwe schilderijen aan de muur komen. ‘Ik ben in het dagelijks leven al kritisch genoeg. Ik heb over alles een mening en vraag me niet af of ik daarmee politiek correct ben of zo. Als ik dat ook nog eens allemaal in mijn werk zou stoppen, mochten ze me wegdragen naar een instelling’, lacht hij.


​foto Ellen Adam


Geen vernieuwing zonder traditie

Yves Beaumont is beginnen te tekenen en schilderen toen hij nog heel jong was. ‘Zoals elk kind, zeker?’ zegt hij. ‘Maar wellicht was ik er toch meer mee bezig dan de meesten van mijn leeftijdgenoten. Die bouwden kampen in de bomen en dat vond ik niet zo’n goed idee. Je kon er namelijk uit vallen en al je botten breken. Dus zat ik liever veilig binnen met zo’n mooi, groot blok tekenpapier. Wat waren die bladen wit! Ik was er echt verzot op.’ Ook toen hij een tiener was, volgde hij nog geen academie. ‘Nu hebben alle kinderen een heel pakket aan buitenschoolse activiteiten: muziekschool, tekenacademie, balletschool, manege... Toen ik klein was, was dat allemaal nog geen mode. Ik woonde in een dorpje in de buurt van Oostende, mijn wereld was erg klein. Ik stond er zelfs niet bij stil dat er zoiets bestond als een tekenacademie. Op woensdagmiddag ging je voetballen, of sigaretten roken op de rolschaatspiste. Pas toen ik aan het Atheneum in de richting Menswetenschappen / Plastische Opvoeding zat, ging er me een licht op dat ik later weleens iets in de beeldende kunsten zou kunnen doen. Zodoende koos ik na de humaniora voor de Gentse Academie voor Schone Kunsten: een broeinest van nieuwe ideeën, met een positief-anarchistische sfeer.’ Het bleek de goede keuze te zijn, hoewel Yves Beaumont een tweede optie achter de hand had. ‘Als de academie niets was geworden, zou ik nu waarschijnlijk leraar geschiedenis en aardrijkskunde zijn’, zegt hij. Die neus voor geschiedenis heeft hij altijd behouden. Het is een van de fundamenten van zijn schilderkunst. ‘Dat ik me steeds heb beziggehouden met het landschap, komt wellicht door mijn grote interesse voor onder meer de 17de-eeuwse Vlaamse en Hollandse landschapsschilderkunst’, legt Yves Beaumont uit. ‘Maar ook het werk van Constable, Turner, Spilliaert en zelfs Monet inspireert me. De pastelstudies die Monet maakte voor zijn Waterlelies zijn rock-’n-roll avant la lettre! Ik had die fascinatie voor landschappen aan de academie al. Ik maakte toen landschapsstudies die ik dan picturaal in olieverf vertaalde. En dat ben ik blijven doen. Ik zie het als een bijzondere uitdaging om via dat traditionele landschapsgegeven, en via het al even traditionele en rijke medium schilderkunst, naar beelden te zoeken die binnen een hedendaags beeld-denken kunnen functioneren.’ De schilder geeft nog een voorbeeld en daarvoor komen enkele werken uit zijn Invierno-serie aan de muur. ‘Met die reeks ben ik begonnen nadat ik Caspar David Friedrichs Poolzee had gezien. Dat is een majestueus schilderij uit 1824 waarop een poolvaarder als het ware overwoekerd wordt door ijsschotsen. Dat picturale gegeven boeide me zozeer dat ik het idee van de ijsschotsen heb geleend. Of misschien is lenen niet het juiste woord. Je vangt iets op en verwerkt het dan op je eigen manier. Ik heb altijd heel goed gekeken naar wat en hoe men in de voorbije eeuwen schilderde. Voor mij kan er geen vernieuwing zijn zonder traditie. Zodoende geloof ik ook niet in een tabula rasa-houding.’ De doeken worden weer opgeborgen en Yves geeft te kennen dat hij van al dat babbelen best honger heeft gekregen. ‘Ik ken nog wel een leuk restaurantje in een dorp hier vlakbij. Kunnen we voortpraten tijdens het eten.’ Onderweg verneem ik dat Yves Beaumont een bourgondiër is. ‘Ik kan ontzettend genieten van lekker eten. Dat is ook de reden waarom ik zoveel moet sporten’, grapt hij. ‘Ben jij een bier- of eerder een wijnliefhebber?’ Ik vertel hem dat ik wel een goed wijntje lust. ‘Ja, ik ook’, zegt hij. ‘Hoewel ik tijdens een van mijn bezoeken aan Engeland het Engelse bier heb ontdekt. Mijn vriendin en ik waren eens met vakantie in Devon. Ze hadden me wijsgemaakt dat het daar de Engelse riviera was, maar we kwamen er terecht in de gietende regen. Gelukkig heeft het bier veel goedgemaakt’, lacht hij.


​foto Ellen Adam


In goed gezelschap

Even later, bij een slaatje en een wijntje, zegt Yves Beaumont plotseling: ‘Als je me nu vraagt waarom ik eigenlijk schilderijen blijf maken, dan zou ik ook kunnen beweren dat het is omdat ik niet veel anders kan dan schilderen.’ Hij lacht. ‘Er is iets van aan, hoor. Als ik thuis een gat in de muur moet boren, ben ik bang voor de boor. En dus moet mijn vriendin dat doen. Daarom denk ik: laat ik me maar bij mijn doeken houden.’ Hij wordt weer ernstig en vertelt hoe blij hij is dat hij nooit als broodschilder heeft moeten fungeren. ‘Ik zou niet graag verplicht zijn om elke opdracht of mogelijkheid aan te nemen die zich aandient – of het nu een tentoonstelling is in een galerie in Brussel, een restaurant in Bommerskonten, of een kunstwinkeltje-dat-zich-belangrijk-voordoet ergens te velde. Ik ben graag een tikje kieskeurig. En dat kan ik zijn doordat ik ook deeltijds lesgeef. Vrijwel onmiddellijk na mijn studie ben ik in het onderwijs beland en ik zit daar nog altijd goed. Zeker in het deeltijds kunstonderwijs vind ik het erg boeiend werken. Je ontmoet er mensen die er echt voor kiezen om met beeldende kunst bezig te zijn, en hun creatieve mogelijkheden willen verkennen. Ook lesgeven aan jongeren vind ik stimulerend. Door de nieuwe blik die de kunst hen geeft, worden ze zich stilaan bewuster van zichzelf en krijgen ze bewondering voor de wereld rondom hen.’ Maandag tot en met donderdag reserveert Yves vrijwel uitsluitend voor zijn eigen werk. ‘Ik probeer me dan ook aan een min of meer vast dagschema te houden’, zegt hij. ‘Schilderen is tenslotte mijn werk, zoals een loodgieter die een toilet installeert of een mecanicien die een auto repareert. Anderzijds moet de job natuurlijk ook leuk blijven. Schilders die elke dag het zogenaamde gevecht met het doek moeten aangaan, kunnen wat mij betreft beter een frietkot beginnen.’ Ik vraag hem of hij verkochte schilderijen naderhand soms terugziet. ‘Als ze in musea of grote privéverzamelingen terechtkomen, gebeurt dat natuurlijk weleens. Komen ze bij particulieren, dan gebeurt het dat je er nooit meer wat van hoort, hoewel de galeries doorgaans wel nauwgezet bijhouden waar de werken hun thuis vinden. Soms laten eigenaars ook iets weten. Een tijd geleden kwam ik een wildvreemd iemand tegen die me zei dat hij vijftien jaar geleden een groot werk van me had gekocht. Hoewel het met de tijd gewoner wordt, krijg ik er nog steeds een licht wauwgevoel van. Eén keer kreeg ik een foto toegestuurd van een koppel dat een drieluik van me had ingekaderd in lijsten die een deel van de schilderijen verstopten. Oeioei, dacht ik toen, dit is helemaal fout! Gelukkig komen mijn werken meestal goed terecht. Als ik bijvoorbeeld hoor van een verzamelaar dat hij een doek van me tussen een werk van Francesco Clémente en een van Raoul De Keyser wil hangen; of ik hoor dat het naast een Luc Tuymans terechtkomt, dan denk ik uiteraard: Die zijn alvast in goed gezelschap.

UIT ISEL MAGAZINE NR.27 - OKTOBER 2008
tekst Ines Minsten - foto's Ellen Adam

 

Laatste Nieuws

MALOU SWINNEN 2005

UIT HET ARCHIEF

YVES BEAUMONT 2008

UIT HET ARCHIEF

YVES BEAUMONT
recent werk

Van 03/11/2019 tot 08/12/2019 CAPS, Oosthelling 8 - 8400 Oostende

ADI STEURBAUT
puur /pure

Van 01/11/2019 tot 30/11/2019 ART at Sea, Zeedijk 686 - 8300 Knokke-Heist

Facebook