EXPO BE FACTORY
beeldende kunst – immersive soundscape – bio-ecologisch bouwen

🕔03 Sep 2019 12:17

EXPO BE FACTORY, Ronse

beeldende kunst – immersive soundscape – bio-ecologisch bouwen

Open op zat. 7, zat. 14 en zon. 15 september
van 14 uur tot 19 uur

Ninovestraat 62, Ronse

BE FACTORY onder begeleiding van curator en kunstenaar Henry Claes.
beeldend werk te ontdekken van o.a. Henry Claeys, Tim Volckaert, Isabel Devos, Leen Van Tichelen, Simon Laureyns, Axel Himburg en Lucas De Smedt in de unieke setting van een 19de-eeuwse weverij.
Het duo Club Diogène brengt een beeld- en geluidservaring.




Isabel Devos

Isabel Devos graduated at the KASK & CONSERVATORIUM School of Arts Gent. After several years of functional work she presented her 'Contemplative Landscapes' at Casa Argentaurum in Ghent, Belgium. In 2015 she was one of the laureates of Urbanautica Institute 's portfolio review. In March 2017, she showed a selection of her images at Mi Galerie, Paris. In May 2019 Devos has been invited to exhibit her work at 2 different locations in Venice and Murano with the glass artists Marina and Susanna Sent.

The series ‘Contemplative Landscapes’ started off during an artist in residence at KIK in The Netherlands. Isabel was influenced by the surrounding landscape and was looking for images that referred to traditional landscape painting throughout the ages. The result is one of a treacherous beauty and questions the photographer's love with painting. By combining different techniques and influences from a range of renowned painters like Rothko, Matisse and Richter, she forces the viewer in a no man's land. These abstractions of reality, sediments on sluices, are of a pure aesthetic, and in a pictorial way questioning nature's arbitrariness. Not only is Isabel taking us through art's history, but she 's also shaping an image of what could be a possible outcome for mankind. Contemplative landscapes are like little sighs of nature, whispering about beauty but also telling us to slow down. And, so are the pictures witnesses of the actual, ecological problem earth is facing.

On the occasion of her upcoming exhibitions in Venice and Murano, artist Isabel Devos goes back to the pioneering years of photography.
She made the "Rock scales" series using the "Wet Collodion" technique, a photographic process in which a light-sensitive layer is poured onto a glass plate and processed immediately. In this way she not only takes us to the time when photography was born (circa 1850), but also to the period in which early Victorian travelers gathered images from all over the world, who wanted to consolidate their conquests with this imagination. "Seeing is believing". Nevertheless, Devos' images are in fact scale models that in turn refer to the microcosm in nature and the oddities of the nineteenth-century explorers. A theme that was highlighted earlier in her oeuvre.

The choice to present the original collodion plates and not a photographic print is therefore the right form for these exhibitions in the various spaces of the Italian glass designers. These images of rock formations on glass are only visible through the underlying presence of real matter, namely black natural stone.


Leen Van Tichelen


Leen Van Tichelen - Detail van ballast

Het oeuvre van Leen Van Tichelen (BE, 1981) balanceert op twee uitersten: enerzijds zijn er de tekeningen en schilderijen in donkere inkttinten, anderzijds de lichtere kleuren, het zilver en de installaties die de muur (bijna) verlaten en de ruimte innemen. De kunstenaar gaat aan de slag met delicate bouwstenen: papier, textiel, hout. Een soort nobele ambacht schuilt in deze materialen, die door de natuur geproduceerd maar door de mens bewerkt zijn. De onbevangen combinatie van snippers, kopspelden, garen en lappen stof leidt tot verrassende vormen en structuren. Zowel de werken op papier - soms ingekaderd, soms rechtstreeks op de muur bevestigd - als de sculpturale installaties verschijnen op organische wijze in de ruimte, haast als wezens of bezielde voorwerpen die hun papieren vleugels uitslaan en een eigen leven leiden.

De kunstenaar gaat op zoek naar structuren en patronen die ze zelf schept of gewoon vindt, isoleert of kopieert. Vaak wordt zelfs de vloer van haar atelier - vol toevallige spetters en krassen - deel van haar werk, en recycleert ze er stukken van in nieuwe werken. Van Tichelen verhoudt zich op dezelfde manier tot de tentoonstellingsruimte als tot haar atelier. Via in situ ingrepen gaat ze een directe dialoog aan met de mogelijkheden en beperkingen van de ruimte, waardoor de objecten soms minimaal en bescheiden zijn, maar vaak ook van de vloer tot aan het plafond reiken.

De artistieke praktijk van Leen Van Tichelen wordt aangedreven door een speels genoegen. Het zoeken staat gelijk aan het maken. “Het komt gewoon uit mijn lijf,” zou de kunstenaar je zeggen, maar ze toont het je liever. De vormelijke experimenten komen tot stand in reeksen, een naarstig spel van toevoegen en stapelen. Van Tichelen gaat door tot ze alle mogelijkheden heeft uitgetest. Op die manier ontspint Van Tichelens oeuvre zich zowaar als een bobijn, een klos vol onontdekte uitspattingen en avonturen.
Melanie Deboutte, september 2016


Simon Laureyns

Simon Laureyns (BE, 1979) uses the art of painting as his base layer of his works, without actually using paint, brushes or a painter’s palette. In order to create his works, this artist exclusively uses recycled materials that have already had their function in our society, by doing this he gives them a new life in and with his artwork.
His ‘8 Ball Paintings’, that are on display, are ready mades that can be perceived and are presented as paintings. The inspiration for these series of works and all handlings that come with it, were created during a game of billiards. Not only the tracks that arise on the table during the game, but also the table itself, for Simon Laureyns refer to how someone makes a painting: the act of taking some distance to get an overview, thinking about the possibilities and the game the artist has to play (in terms of forms, content, on the canvas and in the space) to come to an artwork. Marcel Duchamp also used to skip his painting lessons in the ‘Académie Julian’ in Paris, to go and play billiards. Simon Laureyns thus decided to reuse the canvas of the tables, without changing the format and leaving their entire life of spots, damages and degradation through playing the game and displaying them.
For this exhibition he opted to make an installation consisting out of green, blue and red 8 Ball Paintings, which he gave a female name for each piece. By doing this the artist makes the abstract paintings more personal. The name provides the work a face. This series of works are so deeply integrated in the space that they look like doors. The space between the works is also essential and plays an unmistakable role.
 (text by Inge Braeckman)


Henry Claeys


Henry Claeys

De onverwachte ontmoeting en de verwondering waren het belangrijkste uitgangspunt voor enkele onbestemde reeksen. Na de landelijke expo van september 2018, nam de dwang af om dat aandachtig waarnemen en die spontane impulsen via beeldend werk te delen.
Ondertussen. Het vroeg Chinees Zenbouddhisme boeide mij al langer en ik maakte tijd om er dieper op in te gaan. Eating the zen master. Dat mondt nu uit in een zoektocht naar nieuwe symboliek voor een aantal filosofische thema's. De beeldende werken die ontstaan, zijn een expressie van dat zoeken, voorbij de Westerse en Oosterse archetypes. Een illusie?
In september 2019 laat ik enkele vormen los op het publiek in de groepstentoonstelling Be Factory te Ronse, waarvoor ik ook curator ben.


Tim Volckaert



Tim Volckaert (°1979, Kortrijk ) tracht in zijn werken een wereldbeeld te vertalen op een onderbouwde manier en hij wil het denken op organische wijze vorm geven. Een wereldbeeld waarbij 'de dualiteit' - zo typerend en dominant voor de geschiedenis van het Westerse denken en handelen- centraal staat. In zijn tekeningen, sculpturen, en acties neemt hij het beeld van ‘het landschap’ vaak als uitgangspunt.  Het landschap ('wereldruimte') als decor om kanttekeningen te plaatsen bij de duale veldslagen die de mens voert ten aanzien van zijn omgeving. Kritische reflectie wordt voortdurend gevoed door de actualiteit, denk maar aan de huidige milieuproblematiek. Het werk van Volckaert doet poëtisch aan maar zorgt tegelijk voor een scherpe en accurate visie, gevoed door de alledaagse realiteit, geworteld in een historisch perspectief.


Tim Volckaert - Uomo Obscuro # 1, 2018
Olie op doek, 171,5 x 104 cm - ( private collectie )

Link naar Kunstenaarsprofiel Tim Volckaert op Kunstmagazine


Axel Himburg, Lucas De Smedt en Anja Forceville  

het duo Club Diogène



 

In de Club Diogène, gerecycleerd uit de Sherlock Holmesverhalen, mag niet gepraat worden. Wat niet gehoord of gezien wordt, is de essentie.
e foorbeats verslikken zich in hun staccato, de schroeven van de draaimolen zitten los en de opgeviste eendjes hebben een beschimmelde en benummerde onderrand. Daartussen nestelt zich Club Diogène. Daar scheidt die beeld en klank af. In duo.

‘Te voilà’
Kijken naar het strakke/slappe koord tussen ‘wholesomeness’ en fetisjisme. Tussen het publiek staat Deleuze: de strategieën die hij bezong als ontsnappingsstrategieën uit het dwingende (lichamelijke) conformisme van zijn tijd, zijn intussen vrolijk ingekookt in het lifestylediscours van onze tijd.

clubdiogene.com/
Hier kunt u zich ook Cédille, de eerste EP van Club Diogène, eigen maken.