Mariek Vanbuel

Geboortestad: Genk
Website: www.mariekvanbuel.be

Over de kunstenaar


Jozef - Olieverf op doek, 80x60 cm, 2019
 

KUNSTENAAR EN OEUVRE

Er zijn in de schilderkunst altijd populairdere genres geweest dan het portret. Nochtans is juist het schetsen en schilderen van mensen iets wat mij het meest intrigeert. En blijft boeien.

Het begint al in de kleuterklas met de eerste koppotertjes, een fase die bij iedereen herinneringen oproept. Als kind al genoot ik ervan om de mensen in mijn omgeving intens te observeren en hen dan te schilderen. Toen nog op de achterkant van grote vellen behangpapier, met dikke verf en slechte, hard geworden kwasten. Maar de liefde voor het schilderen en het portret bleef, ondanks die praktische obstakels.

Ik vraag mij trouwens af of dat wel mogelijk is, iemand volledig waarheidsgetrouw weergeven in een stilstaand beeld op foto of doek. Vera Icon Is het beeld dat we van iemand hebben niet altijd gekleurd door onze eigen herinneringen, ervaringen of gevoelens.

Daarom heb ik enkele jaren geleden een hele reeks portretten overschilderd met voorwerpen. Een bepaald voorwerp kan immers een sterke herinnering aan iemand oproepen. Ik zie een zwarte handtas die mij aan mijn moeder herinnert en ik zie haar.

Een jas aan de kapstok roept het perfecte beeld op van een geliefde vriendin. Een foto of schilderij zou dit voor mij volmaakte beeld enorm verstoren. Dat niet- tastbare beeld van de herinnering is voor mij het enig juiste.

Is het dus eigenlijk wel zinvol om portretten te schilderen?

Ik blijf de mens centraal stellen in mijn werk. Voor mij is het even noodzakelijk als ademen. Hedendaagse portretten  verdienen een plaats in de hedendaagse kunst. Ze hebben immers een nieuwe invulling gekregen. Zijn geen statussymbool. Ze houden de kijker soms een spiegel voor, doen reflecteren over het mens-zijn. Roepen misschien vragen op. Ontroeren of doen glimlachen. Ik ben mij bewust van mijn grote verantwoordelijkheid ten opzichte van de toeschouwer en het model.

Het portret ‘Jozef’ maakte ik in 2019 na het lezen van De moord op commendatore van Haruki Murakami.

Het volgende citaat uit dit boek vond ik bijzonder goed weergeven wat ik zelf terugvind in geschilderde portretten.


 

‘Op het eerste gezicht zijn het conventionele portretten, maar als je heel goed kijkt, zit er iets in verscholen.’

   ‘Iets?’ vroeg ik.

   ‘Iets, ja. Ik kan het niet goed in woorden uitdrukken, maar misschien moet je het “echte persoonlijkheid” noemen.’

   ‘Persoonlijkheid’ zei ik. ‘En is dat dan mijn persoonlijkheid Of is het de persoonlijkheid van de geportretteerde?’

   ‘Waarschijnlijk allebei. In het schilderij zijn die twee vermengd, en zo subtiel verstrengeld dat ze niet meer uit

elkaar te halen zijn...’

 

Uit Haruki Murakami - De moord op commendatore - uitgegeven bij Atlas Contact -2017 - Blz 129